Celownik: trzeci przypadek, pytania komu? czemu?
Poziomy A2–B1 9 planów lekcji Ćwiczenia sprawdzane automatycznie
Celownik to trzeci z siedmiu przypadków w języku polskim. Odpowiada na pytania komu? czemu? i najczęściej nazywa osobę, która coś dostaje albo czegoś doświadcza: Daję mamie kwiaty, Pomagam bratu, Podoba mi się. Tu znajdziesz końcówki celownika i zwroty z nim, wyjaśnione z myślą o uczniach, dla których polski jest językiem obcym, oraz lekcje z biblioteki edio, które go uczą albo powtarzają (liczba lekcji: 9, poziomy A2–B1). Każdą regułę pokazuje schemat z lekcji, a dalej możesz wypróbować zadania i wybrać lekcję dla swojej grupy.
Celownik – plany lekcji i ćwiczenia
9 planów lekcji, poziomy A2–B1. Każda to cała lekcja z czytaniem, słuchaniem i mówieniem, a jej strona pozwala wypróbować ćwiczenia z niej.
A2Plan lekcjiPolski A2.1Podoba mi się! Konkurs Chopinowski
A2Plan lekcjiPolski A2.1Dobre wiadomości: muzyka wszędzie
A2Plan lekcjiPolski A2.1Pomagam jej, pomagasz mu
A2Plan lekcjiPolski A2.1Dobre wiadomości: dobrzy sąsiedzi
A2Plan lekcjiPolski A2.2Kolorowe nosy w szpitalu
A2Plan lekcjiPolski A2.2Projekt: bohaterowie z sąsiedztwa
B1Plan lekcjiPolski B1 · EgzaminU lekarza: celownik i zaimki
B1Plan lekcjiPolski B1.2Sobotnie spacery z psami ze schroniska
B1Plan lekcjiPolski B1.2Projekt: zgłoszenie na wolontariat
Celownik – ćwiczenia online
Po jednym ćwiczeniu z 6 lekcji. To te same ćwiczenia, które twoi uczniowie robią w edio.
Celownik – zasady i przykłady
Celownik oznacza zwykle odbiorcę: tego, komu coś dajemy, mówimy albo pokazujemy, i tego, komu pomagamy. Pojawia się też w zwrotach o uczuciach i stanach, w których osoba nie jest podmiotem: zimno mi, brakuje mi domu. W liczbie mnogiej wszystkie rodzaje mają -om, a w pojedynczej końcówka zależy od rodzaju.
Zaimki: mi, ci, mu, jej, nam, wam, im
Uczniowie zwykle poznają celownik od zaimków w zwrocie podoba mi się. Osoba, która ocenia, stoi w celowniku, a czasownik zgadza się z tym, co się podoba: Podoba mi się ten utwór, ale Podobają im się mazurki.
| kto? | komu? | przykład |
|---|---|---|
| ja | mi | Podoba mi się ten utwór. |
| ty | ci | Podoba ci się? |
| on | mu | Podoba mu się konkurs. |
| ona | jej | Podoba jej się orkiestra. |
| my | nam | Podoba nam się filharmonia. |
| wy | wam | Podoba wam się Warszawa? |
| oni / one | im | Podobają im się mazurki. |
Z lekcji Podoba mi się! Konkurs Chopinowski (Polski A2.1)
Komu? i co? Dwa dopełnienia w jednym zdaniu
Po dawać czy pożyczać zdanie ma często dwa dopełnienia: osoba, która coś dostaje, stoi w celowniku, a rzecz w bierniku. Olena daje Tamarze przepis, Kuba pożycza Olenie fartuch. Pomagać łączy się tylko z celownikiem: Kuba pomaga pani Ludmile.
Kto?pomaga / daje / dziękuje / pożyczakomu? → celownikco? → biernik
Olena daje Tamarze przepis.
Kuba pożycza Olenie fartuch.
Kuba pomaga pani Ludmile.
Z lekcji Pomagam jej, pomagasz mu (Polski A2.1)
Rzeczowniki: sąsiadowi, bratu, mamie, dziecku
Męskie mają zwykle -owi (sąsiadowi), a kilka krótkich słów -u (panu, bratu, kotu). Żeński celownik wygląda jak miejscownik: mamie, siostrze, babci. Nijakie mają -u (dziecku), a męskie na -a odmieniają się jak żeńskie: Kubie, tacie.
Rzeczowniki: kto? → komu?
| Rodzaj | Kto? | Komu? |
|---|---|---|
| on | sąsiad, Tom, chór, dziadek | sąsiadowi, Tomowi, chórowi, dziadkowi |
| on: kilka słów na -u | pan, brat, kot | panu, bratu, kotu |
| on, ale na -a | Kuba, tata | Kubie, tacie |
| ona na -a | mama, Olena, Ludmiła, Tamara, siostra | mamie, Olenie, Ludmile, Tamarze, siostrze |
| ona na -ka | sąsiadka, córka | sąsiadce, córce |
| ona na -ia, -i | babcia, Zosia, pani | babci, Zosi, pani |
| ono | dziecko, koło | dziecku, kołu |
Uwaga!
Te zaimki już znasz: Podoba mi się! Ona: forma jak w miejscowniku (Gdzie?): w szkole → pani Ludmile, w aptece → sąsiadce, w Warszawie → mamie. Z akcentem albo bez czasownika: mnie, tobie, jemu (– Komu? – Tobie!).
Z lekcji Pomagam jej, pomagasz mu (Polski A2.1)
Liczba mnoga: pacjentom, dzieciom, przyjaciołom
Końcówka -om jest wspólna dla trzech rodzajów: pacjentom, pielęgniarkom, zwierzętom. Uwagi wymagają tematy zmienione w liczbie mnogiej (ludziom, przyjaciołom) i powrót spółgłoski z liczby pojedynczej: ratownicy, ale ratownikom.
Celownik, liczba mnoga: zawsze -om
| rodzaj | liczba pojedyncza: Kto? | liczba mnoga: Kto? | celownik, l. mnoga: Komu? |
|---|---|---|---|
| on | wolontariusz | wolontariusze | wolontariuszom |
| on | pacjent | pacjenci | pacjentom |
| on | klaun | klauni | klaunom |
| on | lekarz | lekarze | lekarzom |
| on | rodzic | rodzice | rodzicom |
| on | sprzedawca | sprzedawcy | sprzedawcom |
| ona | pielęgniarka | pielęgniarki | pielęgniarkom |
| ona | dziewczynka | dziewczynki | dziewczynkom |
| ono | zwierzę | zwierzęta | zwierzętom |
Uwaga na te formy
- dziecko → dzieci → dzieciom
- człowiek → ludzie → ludziom
- przyjaciel → przyjaciele → przyjaciołom
- pies → psy → psom
- ratownik → ratownicy → ratownikom (k, nie c!)
- sąsiad → sąsiedzi → sąsiadom (d, nie dz!)
Z lekcji Kolorowe nosy w szpitalu (Polski A2.2)
Temu nowemu lekarzowi i dzięki niemu
Przymiotniki i zaimki takie jak ten, mój, nasz mają -emu w rodzaju męskim i nijakim, -ej w żeńskim i -ym lub -im w liczbie mnogiej. Zaimki osobowe mają formę krótką (mu), długą (jemu) i z n- po przyimku: dzięki niemu.
Przymiotniki i zaimki: ten, mój, nasz…
| Rodzaj | Końcówka | Przykłady |
|---|---|---|
| męski i nijaki | -emu | temu nowemu lekarzowi, mojemu bratu, małemu dziecku |
| żeński | -ej | tej starszej pani, mojej córce |
| liczba mnoga | -ym, po k, g: -im | tym chorym dzieciom, polskim lekarzom |
Zaimki osobowe
| Kto? | Krótka forma | Długa forma | Po przyimku |
|---|---|---|---|
| ja | mi | mnie | dzięki mnie |
| ty | ci | tobie | dzięki tobie |
| on, ono | mu | jemu | dzięki niemu |
| ona | jej | jej | dzięki niej |
| my | nam | nam | dzięki nam |
| wy | wam | wam | dzięki wam |
| oni, one | im | im | dzięki nim |
| Pan / Pani / Państwo | Panu / Pani / Państwu | Panu / Pani / Państwu | dzięki Panu / Pani / Państwu |
Z lekcji U lekarza: celownik i zaimki (Polski B1 · Egzamin)
Zależy mi, brakuje mi, chce mi się
W wielu zwrotach o potrzebach i odczuciach czasownik stoi w trzeciej osobie, a osoba w celowniku: Olenie zależy na tym psie, Psu brakuje ruchu, Nie chce mi się wstawać. W przeszłości mają one formę na -ło: zależało, brakowało, było mi zimno.
| konstrukcja | co dalej? (pytanie) | przykład | w przeszłości |
|---|---|---|---|
| zależy mi na… | miejscownik (na kim? na czym?) | Olenie zależy na tym psie. | zależało mi |
| brakuje mi… | dopełniacz (kogo? czego?) | Psu brakuje ruchu. | brakowało mi |
| (nie) chce mi się… | bezokolicznik (co robić?) | Nie chce mi się wstawać. | (nie) chciało mi się |
| żal mi… | dopełniacz (kogo? czego?) | Żal mi tego psa. Żal mi go. | żal mi było |
| jest mi… | przysłówek (jak?) | Jest mi zimno. Jest mi smutno. | było mi zimno |
| podoba mi się / podobają mi się | mianownik (kto? co?) | Podoba mi się ten pies. Podobają mi się psy. | podobał / podobała / podobało / podobały mi się |
Z lekcji Sobotnie spacery z psami ze schroniska (Polski B1.2)
Pytania o celownik
Na jakie pytania odpowiada celownik?
Jakie końcówki ma celownik?
Kiedy używamy celownika?
Celownik czy biernik?
Mi czy mnie, ci czy tobie?
Daję prezent mamie czy dla mamy?
Dlaczego w zwrocie podoba mi się jest celownik?
Jak uczyć celownika obcokrajowców?
Jakie gry pomagają ćwiczyć celownik?
Czy są lekcje o celowniku przed egzaminem certyfikatowym B1?
Więcej gramatyki polskiej
Lekcje do każdego zagadnienia gramatyki polskiej, od przypadków po aspekt czasownika. Wszystkie zagadnienia