Słowotwórstwo: jak z jednego słowa powstają kolejne

Levels B1 to B2 13 lesson plans Exercises that check themselves

Słowotwórstwo opisuje, jak z jednego wyrazu powstają następne: od dziennik pochodzi dziennikarz, od niego dziennikarka i dziennikarstwo, od but zdrobnienie bucik, a od budować czasownik odbudować. Nowe znaczenie niosą przedrostki przed podstawą i przyrostki po niej. Tutaj znajdziesz lekcje polskiego jako obcego z biblioteki edio, w których uczniowie budują nowe wyrazy (liczba lekcji: 13, poziomy B1 to B2). Rozwiąż zadania z lekcji, przejrzyj reguły na schematach i wybierz lekcję według poziomu. Ćwiczenia w lekcjach są sprawdzane automatycznie, a pisemną i nagraną pracę domową ocenia nauczyciel.

Try the Słowotwórstwo exercises

One exercise from each of 6 lessons. These are the same exercises your students do in edio.

Słowotwórstwo explained

Wyraz pochodny powstaje od wyrazu podstawowego i da się nim objaśnić: bucik to mały but, pisarz to ten, kto pisze. Składa się z podstawy słowotwórczej i formantu. Formantem bywa przedrostek (odbudować), przyrostek (młodość) albo jedno i drugie naraz (podziemny). Wyrazy złożone łączą dwie podstawy: wodoodporny, polsko-czeski.

Zdrobnienia: przyrostek według rodzaju

Rzeczownik męski dostaje -ek, -ik lub -yk (kotek, bucik, talerzyk), żeński -ka (skarpetka), a nijaki -ko lub -uszko (oczko, serduszko). Przed przyrostkiem często wymienia się głoska: noga → nóżka, list → liścik. Rodzaj się nie zmienia: ta ręka → ta rączka.

Jak tworzymy zdrobnienia?

rodzaj (kto? co?)końcówkaprzykładyzmiana liter
on (ten)-ekkot → kotek, piernik → pierniczek, pieróg → pierożekk → cz; ó → o, g → ż
on (ten)-ik / -ykbut → bucik, prezent → prezencik, list → liścik, talerz → talerzykt → c, st → ść
ona (ta)-kaskarpeta → skarpetka, czekolada → czekoladka, ręka → rączka, noga → nóżkaę → ą, k → cz; o → ó, g → ż
ono (to)-koucho → uszko, oko → oczkoch → sz, k → cz
ono (to)-uszkoserce → serduszko, jabłko → jabłuszkozapamiętaj!
on (ten)-eczek (często po -ek)worek → woreczek, kubek → kubeczek, cukierek → cukiereczek-ek → -eczek
ona (ta)-eczka (często po -ka)książka → książeczka, kartka → karteczka, łyżka → łyżeczka-ka → -eczka
ono (to)-eczko (często po -ko)ciastko → ciasteczko-ko → -eczko
przymiotnik (jaki?)-utki / -eńkimały → malutki, maleńkibardzo mały, bardzo czule

Uwaga!

Zdrobnienie ma ten sam rodzaj co jego słowo: ten but → ten bucik, ta ręka → ta rączka, to serce → to serduszko. Odmienia się normalnie: w buciku, w skarpetce, pod poduszką. W oficjalnej sytuacji (urząd, szef, e-mail do firmy) nie wypada przesadzać ze zdrobnieniami.

From the lesson Słodycze w bucikach: Mikołajki (Polski B1.2)

Nazwy osób i dziedzin: -arz, -nik, -ca, -ista

Nazwa osoby często pochodzi od czasownika: pisać → pisarz, czytać → czytelnik, wydawać → wydawca. Każda z nich ma parę żeńską (pisarka, czytelniczka, wydawczyni), a od nazwy osoby tworzymy nazwę dziedziny: pisarstwo, czytelnictwo. Formę twórczość trzeba zapamiętać.

Osoba: on i ona

przyrostek (on → ona)słowo podstawoweonona
-arz → -arkadziennikdziennikarzdziennikarka
-arz → -arkapisaćpisarzpisarka
-arz → -arkaksięgaksięgarzksięgarka
-ista → -istkafelietonfelietonistafelietonistka
-ysta → -ystkagitaragitarzystagitarzystka
-ysta → -ystkareportażreportażystareportażystka
-ca → -czyniwydawaćwydawcawydawczyni
-ca → -czynitworzyćtwórcatwórczyni
-nik → -niczkaczytaćczytelnikczytelniczka
-nik → -niczkaogródogrodnikogrodniczka
-nik → -niczkaratowaćratownikratowniczka

Dziedzina albo zajęcie

osobadziedzinajak?
dziennikarz, pisarzdziennikarstwo, pisarstwo-arz → -arstwo
drukarz, księgarzdrukarstwo, księgarstwo-arz → -arstwo
czytelnik, ogrodnikczytelnictwo, ogrodnictwo-nik → -nictwo
ratownikratownictwo-nik → -nictwo
wydawcawydawnictwodziedzina, a także firma, która wydaje książki
twórcatwórczośćinna końcówka: zapamiętaj
publicysta, publicystkapublicystykato gatunek tekstów, nie osoba!

From the lesson Kraków, 1661: pierwsza polska gazeta (Polski B2.2)

Przedrostki nie-, bez-, de-, anty- i pseudo-

Nie- zaprzecza (nieaktualny), bez- mówi o braku (bezpłatny), anty- o działaniu przeciw czemuś (antywirus), a pseudo- o udawaniu (pseudonauka). Przed spółgłoską stoi de- (demotywacja), przed samogłoską dez- (dezinformacja). Przedrostek piszemy łącznie z resztą wyrazu.

Przedrostki

przedrostekznaczenieprzykłady
nie-zaprzecza: „nie taki”nieprawdziwy, niesprawdzony, niewiarygodny, nieaktualny
bez-„bez czegoś”bezpodstawny (bez podstaw), bezpłatny (bez opłaty), bezsensowny, bezstronny, bezkrytyczny
de- / dez-odwraca albo usuwademotywacja, dezinformacja, dezorientacja
anty-„przeciw czemuś”antywirus, antyreklama, program antywirusowy
pseudo-„udawany, fałszywy”pseudonauka, pseudoekspert

de- czy dez-?

de- + spółgłoska

  • demotywacja
  • dekoncentracja
  • demaskować (= pokazać, kim ktoś naprawdę jest)

dez- + samogłoska

  • dezinformacja
  • dezorientacja
  • dezorganizacja

From the lesson Fakt czy fejk? (Polski B2.2)

Czasownik z przedrostkiem i rzeczownik od niego

Przedrostek dodaje czasownikowi nowe znaczenie: odbudować to postawić znowu, przebudować to zmienić, rozbudować to powiększyć. Taki czasownik jest dokonany, a parę niedokonaną tworzy przyrostek -ywać: odbudowywać. Od czasownika powstaje też rzeczownik: odbudowa, przebudowa, dobudówka.

Co znaczy przedrostek?

przedrostekznaczenieprzykład z lekcji
od-: odbudowaćpostawić znowu to, czego już nie byłoPrawie całe Stare Miasto odbudowano po wojnie.
prze-: przebudowaćzmienić kształt, wnętrze albo funkcję; budynek nie jest większyStarą fabrykę przebudowują na mieszkania.
roz-: rozbudowaćpowiększyć budynekSzkołę rozbudowują o nowe skrzydło.
do-: dobudowaćdodać nową część z bokuDo domu dobudowano garaż.
nad-: nadbudowaćdodać piętro na górzeKamienicę nadbudowano o jedno piętro.
za-: zabudowaćwypełnić puste miejsce budynkamiPusty plac zabudowano nowymi domami.
wy-: wybudowaćzbudować od początku do końca (≈ zbudować)Firma wybudowała nowy hotel.

Aspekt i rzeczownik

niedokonany: procesdokonany: wynikrzeczownik
odbudowywaćodbudowaćodbudowa
przebudowywaćprzebudowaćprzebudowa
rozbudowywaćrozbudowaćrozbudowa
dobudowywaćdobudowaćdobudówka (nowa część domu)
nadbudowywaćnadbudowaćnadbudowa
zabudowywaćzabudowaćzabudowa
budowaćzbudować / wybudowaćbudowa

From the lesson Cegła po cegle (Polski B2.2)

Przymiotniki złożone i liczby w złożeniach

Gdy pierwsza część określa drugą, piszemy razem: ciemnoszary, wodoodporny. Gdy części są równorzędne, stawiamy łącznik: polsko-czeski, czarno-biały. Liczebnik na początku zmienia formę (poza trzy-) i łączy się z resztą wyrazu: dwujęzyczny, czteroletni, stumetrowy, wielopoziomowy.

Razem czy z łącznikiem?

pisowniaregułaprzykłady
razemprzyimek + rzeczownik: pod ziemią, nad morzempodziemny, nadziemny, nadmorski
razemjedna część określa drugą (jaki szary? ciemny; co niesie? srebro)srebronośny (= niesie srebro), wodoodporny, ciemnoszary
razemliczba + rzeczownik (ile? z którego wieku?)dwujęzyczny, wielopoziomowy, trzystuletni, osiemnastowieczny
z łącznikiemdwie równe części: można wstawić „i”polsko-czeski, naukowo-techniczny, ołowiowo-srebrowy, czarno-biały
z łącznikiemcyfra + przymiotnikXVIII-wieczny, XIX-wieczny, 3-metrowy, 600-metrowy

Liczba na początku: jaka forma?

liczbapierwsza częśćprzykład
dwadwu-dwujęzyczny, dwugodzinny, dwumetrowy
trzytrzy-trzymetrowy, trzyletni
czterycztero-czterometrowy, czteroletni
pięćpięcio-pięciopiętrowy, pięcioletni
sześćsześcio-sześciometrowy, sześcioletni
osiemośmio-ośmiometrowy, ośmioletni
stostu-stumetrowy, stuletni
trzystatrzystu-trzystumetrowy, trzystuletni
wielewielo-wielokilometrowy, wielopoziomowy, wieloletni
kilkakilku-kilkumetrowy, kilkuletni
XVIII, XIX wiekosiemnasto-, dziewiętnasto-osiemnastowieczny, dziewiętnastowieczny

From the lesson Srebro, woda i tunele (Polski B2.2)

Rzeczowniki od przymiotników: -ość i młodzież

Przyrostek -ość robi z przymiotnika nazwę cechy albo etapu życia: młody → młodość, dorosły → dorosłość. Takie rzeczowniki są żeńskie i w dopełniaczu mają -ości. Od młody pochodzi też młodzież, czyli grupa ludzi, więc czasownik stoi przy niej w liczbie pojedynczej: młodzież tańczy.

-ość: etap życia od przymiotnika

przymiotnikrzeczownikznaczenieprzykład
młodymłodośćczas, kiedy ktoś jest młodyLubię wspominać swoją młodość.
starystarośćostatni etap życiaStarość to naturalny etap życia.
dorosłydorosłośćczas, kiedy ktoś jest dorosłyMatura to pierwszy krok w dorosłość.
aktywnyaktywnośćto, że ktoś dużo robi i się ruszaEmerytura może być pełna aktywności.

-stwo i -eż: czas i grupa

rzeczownikznaczenierodzaj i liczbaz czasownikiem
dzieciństwo (dziecko)czas, kiedy ktoś jest dzieckiemono, liczba pojedynczaMoje dzieciństwo minęło szybko.
rodzeństwobracia i siostry razem: jedna grupaono, liczba pojedynczaCałe rodzeństwo przyjechało.
młodzież (młody)młodzi ludzie razem: jedna grupaona, liczba pojedynczaMłodzież tańczy. Młodzież tańczyła.
seniorzy, młodzi ludziewiele osób, nie nazwa grupyoni, liczba mnogaSeniorzy tańczą. Seniorzy tańczyli.

From the lesson Po osiemdziesiątce przy konsolecie (Polski B2.2)

Questions about słowotwórstwo

Co to jest słowotwórstwo?
Słowotwórstwo to dział gramatyki o tym, jak powstają wyrazy. Bada związek między wyrazem podstawowym a pochodnym, np. dom i domek, czytać i czytelnik. Wyraz pochodny wyjaśnia definicja słowotwórcza, która używa wyrazu podstawowego: domek to mały dom, czytelnik to ten, kto czyta. Wyrazy ze wspólnym rdzeniem tworzą rodzinę wyrazów: dziennik, dziennikarz, dziennikarstwo.
Co to jest formant i jakie są jego rodzaje?
Formant to cząstka, która z wyrazu podstawowego robi pochodny. Przedrostek stoi przed podstawą słowotwórczą (budować → odbudować), a przyrostek po niej (młody → młodość). Formant przedrostkowo-przyrostkowy łączy jedno z drugim: pod ziemią → podziemny. Przy formancie zerowym nic nie dodajemy, a wyraz pochodny jest krótszy od podstawowego: biegać → bieg, wybierać → wybór.
Jak tworzy się zdrobnienia?
Dodajemy przyrostek, który zależy od rodzaju rzeczownika. Męskie mają -ek, -ik lub -yk (dom → domek, stół → stolik, kosz → koszyk), żeńskie -ka (głowa → główka), nijakie -ko (okno → okienko). Drugi stopień tworzą -eczek, -eczka i -eczko: kubeczek, łyżeczka, ciasteczko. Zdrobnienie odmienia się jak zwykły rzeczownik: w koszyku. Przeciwieństwem są zgrubienia: psisko, domisko.
Jak powstają nazwy zawodów?
Zwykle od czasownika albo rzeczownika, z przyrostkiem nazywającym osobę. Najczęstsze to -arz (dziennik → dziennikarz), -nik (ratować → ratownik), -ca (sprzedawać → sprzedawca) oraz -ista lub -ysta (pianista, gitarzysta). Formy żeńskie mają zwykle -ka albo -czyni: dziennikarka, ratowniczka, sprzedawczyni. -ysta piszemy po t, d, r, c, cz, sz, rz i ż: artysta, publicysta, reportażysta.
Jak tworzy się rzeczowniki od przymiotników?
Najczęściej przyrostkiem -ość, który nazywa cechę. Dodajemy go do podstawy przymiotnika bez końcówki: wiarygodny → wiarygodność, skuteczny → skuteczność, stary → starość. Wszystkie takie rzeczowniki są rodzaju żeńskiego: bez wiarygodności, w starości. Rzadsze przyrostki to -ota (głupi → głupota) i -stwo / -ctwo (bogaty → bogactwo). Od młody powstała też młodzież, która nie nazywa cechy, lecz grupę ludzi.
Kiedy przymiotnik złożony piszemy z łącznikiem?
Gdy jego części są równorzędne. Pomaga test ze spójnikiem „i”: polsko-czeski to polski i czeski, czarno-biały to czarny i biały. Gdy jedna część określa drugą, piszemy razem: ciemnozielony, jasnowłosy, wodoodporny. Łącznik stawiamy też po cyfrze (XIX-wieczny, 5-letni), ale słowami piszemy razem: dziewiętnastowieczny, pięcioletni. Odmienia się tylko ostatnia część: polsko-czeskiego słownika.
Czym różni się złożenie od zrostu i zestawienia?
Sposobem, w jaki połączono części. W złożeniu łączy je samogłoska, zwykle -o-: długopis, wodoodporny, językoznawca. Zrost to wyrazy zlepione bez łącznika w takiej formie, w jakiej stały obok siebie: Wielkanoc, wiarygodny, dobranoc. Zestawienie to kilka osobnych wyrazów, które razem nazywają jedną rzecz: Boże Narodzenie, panna młoda, maszyna do szycia.
Jakie błędy w słowotwórstwie robią obcokrajowcy?
Najczęściej doklejają przyrostek bez wymiany głosek. Powstają wtedy formy „butek” zamiast bucik, „nogka” zamiast nóżka czy „dziennikarzka” zamiast dziennikarka. Uczniowie tworzą też słowa, których nie ma, np. „niepodstawny” zamiast bezpodstawny, i piszą przedrostek osobno: „pseudo nauka”. W przymiotnikach złożonych mylą łącznik z pisownią łączną („wielo-poziomowy”), a przy młodzież i rodzeństwo stawiają czasownik w liczbie mnogiej.
Jak uczyć obcokrajowców słowotwórstwa?
Pokazuj rodziny wyrazów, a nie pojedyncze słowa. W kursie Polski B1.2 · Zmieniamy świat uczniowie poznają zdrobnienia (lekcja 18), a przymiotniki od nazw materiałów, jak drewniany i wełniany, przy meblach (23). Polski B2.2 · Kultura i społeczeństwo uczy form potocznych typu podstawówka (lekcja 1), nazw osób i dziedzin (13), przedrostków i -ość (14), czasowników od budować (25), przymiotników złożonych (26), nazwisk (29) i etapów życia (30). Projekty działów powtarzają te tematy.
Jakie zabawy pomagają ćwiczyć słowotwórstwo?
Budowanie na czas jak najdłuższej rodziny wyrazów. Grupa dostaje słowo, np. czytać, i dopisuje czytelnik, czytelniczka, czytelnictwo, czytanka; punkt daje każde poprawne słowo. Można też dokładać różne przedrostki do jednego czasownika i tłumaczyć różnicę albo zgadywać wyraz z definicji: mały kubek to kubeczek. W większości lekcji z tej strony część na mówienie to czat do uzupełnienia oraz koło albo pudełko z pytaniami.

Teach Polish with ready-made lessons

No credit card required